دالغا

اؤرگيمدن خبر السان نئجه گئچدي عمرون             گوز ياشيمنان يازاجاق من _ گونيم آغلارگئچدي

مي گن در سال 1348 به دنيا آمده ام . نمي دونم شايد بخاطر شناسنامه ام باشد كه در اين سال صادر شده است . آخي مي دوني ما روستائيان مثل بعضي ها نيستيم كه به محض به دنيا آمدن و حتي جلوتر از آن فيلم بردار وعكس بردار و وقايع نگار حاضر باشند و بخواهند ثانيه هارا به ثبت برسانند .
يك روستايي دور افتاده از روستاهاي آذربايجان به نام ديزج علي قلي بيگ محل تولد من است . اين روستا خيلي زيباست . مي پرستمش . بخاطر مردمان باصفاش و كوههاي استوارش ، باللي قه يه ، يادش بخير . با بچه ها مي رفتيم ( حسين شهيد«جنگ تحميلي» و محمد مفقودالاثر«جنگ تحميلي» ) و داد مي زديم : باللي قه يه ، بالون وار ‍‍؟ انعكاس صدايمان بسيار شنيدني بود .
نمي دونم مي دوني يا نه ما روستائيان در ايام بچه گي از پدر ومادر خود بسيار كتك مي خوريم ، ولي حتماَ مي دونم اينو نمي دوني وقتي كه آدم كتك را نوش و جان مي كند ودر گوشه ي از اتاقك گلي با سقف چوبي دود گرفته گز مي كند ،،، نگاههاي پدر ومادر كه زير چشمي به آدم مي كنند چقدر شيرين و لذت بخش است . به خصوص نگاه مادر .
نــــــــوكر تمـــــــام  مـــــــــــادرهاي دنيــــــــا خودمـــــــــــم .

من و تو گندم يك خوشه بــوديم -----  من و تو آب يك رودخـــونه بوديم
من و تو بسته بوديم عهد و پيمون  --- كدوم ناكس تو را كـرده پشيمون
بيا تا گنـــــدم يك خوشه باشيم -----  بيا تا آب يك رود خــــونه باشيم 
دالغا   25/1/81
sobhus@yahoo.com